Beetje pechjes

Het treinreizen zou een stuk aantrekkelijker geweest zijn zonder medepassagiers. De meeste forensen gedragen zich net zoals ik: strak doorlopen naar je eigen plek, afgeschermd van de rest met krant, koffie en op de terugweg I-Pod en tijdschrift, een boek of gewoon stilzwijgend starend door het raam de werkdag wegpeinzen. Maar veel mensen begrijpen dit niet. Dit zijn de stay-at-home mamma’s die weleens een dagje naar de huishoudbeurs gaan. Of de vroeggrijze vriendinnen, samen op pad naar de grote stad. Dit is toch wel de meest weerzinwekkende categorie ongewenste treinmensen.

Ze is midden vijftig. Korte coupe. Haar gezicht is make-up vrij, misschien gebruikt ze een bio dagcreme om de rode vlekjes tegen te gaan. Ze is content, omarmt haar vrouw-zijn. Haar vrije geest uit zich vooral in haar manier van praten: erg articulerend en puntig. Duidelijk. Ze is er. Gescheiden leeft ze in een eengezinswoning in een van de betere witte buurten. Ze heeft geen allochtone vriendinnen maar heeft wel een mening over de inburgeringscursus. Dat kan veel beter. Ze is verliefd op haar yoga meester. Soms lacht ze iets te hard om een grapje die hij maakt tijdens een les, waarna ze bloost. Als een jonge meid van toen. Ze gaat graag stappen met haar beste vriendin, de grootste lol hebben ze. Ze nemen dan de trein naar Amsterdam voor een enige theatervoorstelling die ze volgens het blad Happinez gezien moeten hebben en dat doen ze dus speciaal om mij te irriteren. Want dan gaan ze praten, met elkaar. Over dat ze deze week veel last heeft van ‘kleine pechjes’. En hoe ze niet meer kan stoppen met lachen als ze dit boek leest. En dat demonstreert ze vervolgens aan haar vriendin. Die een beetje besmuikt voor haar bleef kijken, trouwens.

Nog twee weken te gaan.