De gek steekt een naald in mijn arm. Een kwartier de tijd voordat het serum mij in slaap laat vallen. Ik ren weg, over vreemde straten, langs huizen, hart op hol. Een mensenmassa bij een station. Even overweeg ik om daar in te storten, genoeg mensen om mij te redden van de gek die achter mij aan zit.
Maar ik ren door, terwijl mijn lichaam steeds zwaarder en trager aanvoelt. Dan wordt alles wit, mistig. Ik zie door de mist vage contouren van een zwaan.
Ik loop op woensdagmiddag vanuit mijn werk over de Amstelbrug naar huis. De zon schijnt, we stralen samen. Het bevalt zo goed, de avonden zijn weer helemaal voor mij en Hank en vrienden, vriendinnen, uiteten, energie. Ik praat een half uur met mijn broer aan de telefoon. Hij vertelt over hoe hij in het park zat te kijken naar spelende kleuters. Overal zijn kinderen, van vrienden, van familie, vreemden. In gedachten van mij en Hank speelt een lief klein meisje met blonde krullen en ze heeft al een naam. Ik weet niet of ze mag komen. Ik hoop het.
Zo niet, dan moet ik helaas teruggrijpen naar oud feestgedrag, al rokend en champagne drinkend op dure speedboten, voor altijd slank met plat buikje, mijmerend memoires schrijven onder de olijvenboom.
En dan eindigen als oud besje met een lege poppewagen in plaats van een rollater. Madness vloeit door ons bloed, tenslotte.
Dus als het een jongetje wordt, gaan jullie nog steeds helemaal los?
Hoe dan ook, ik gun het jullie meer dan ieder ander stel.
Jongetjes zijn ook tof. Die kan je leren voetballen en spugen op straat.
Jongens, meisjes, maakt allemaal niet uit. De huis ziet er elke dag weer uit als die hotelkamer van Johnny Depp na zijn drie dagen-durende adreneachrome-trip. Inclusief opgerdoogde osterd op de muren.
De huis, het huis, het maakt allemaal niet uit.
Opgedroogde mosterd. Dat doet me eraan denken dat ik het boek van de merel nog naar jou moet sturen!
Kan je als straf uit gaan voorlezen als de bosnimfjes iets heel erg stouts hebben gedaan.
Hm. Goeie straf. Volgens mij ruikt de Merel ook naar opgedroogde mosterd. (wuk)
En met 2 katten heb je ook al een huis vol met ongewilde belevenissen.
Ik hoop voor je dat het allemaal lukt, Kittekat.
Amsterdamse avonden zijn fijn, alleen al om door de stad te zwerven als je uit je werk komt, het geeft goede moed.
Ik hoop het zóóóóó ook voor je! maar het meisje speelt ´hard to get´, komt haar later ook nog van pas. Keep it up! en liefs