Op deze dag zou mijn verlof echt zijn begonnen. Zoals ik dat in lalalagemeenteland had bedacht hoe het had moeten lopen; netjes alles afbouwen tot het moment waarop ik elegant mijn bureau een laatste blik zou werpen om vervolgens met frisse blos op de wangen huiswaarts te keren om mij eens grondig op de bevalling voor te bereiden. Maar het gaat altijd anders.
Zo moest ik vanochtend nog een appeltje schillen met een collega die meende dat verlof betekende nog altijd aanwezig zijn om vragen te beantwoorden over het werk. Strak om 08.55 met een kop koffie hing ik aan de telefoon. Met harde stem zei ik ‘zo, hallo’. Hij begon onmiddellijk in babystand met mij te converseren, hoe is het nou met je, ben je aan het bijkomen, doe je het wel rustig aan. Dat soort taal.
Ik ontwapende mij en vertelde over alle vermoeidheid die er nu uit komt. En over de babyshower die ik heb gekregen van al mijn vriendinnen en mama en zus. Uiteindelijk vroeg hij voorzichtig hoe het zat met een notitie zus en zo en na het uitwisselen van informatie hingen we op. Zo, hallo! Met nieuwe energie gingen de Buik en ik aan de slag met de klopboor: gaten moesten gemaakt worden, pluggen geplugd en dingen opgehangen. Na het doen van boodschappen aan het eind van de middag kwam ik thuis. Hank deed de deur open. Schatje! Op De Bank lag een kudde jonge alpaca’s. Wit, verend, fluffy. Zo zacht. Hank vond dat ik dat best wel kon gebruiken, namelijk.
Nu kom ik nooit meer van De Alpaca Bank af.
wat go0000eeddd!
Goed he?? En de alpaca babies waar ik nu op lig zijn op natuurlijke wijze aan hun eind gekomen. Een levende alpaca levert nameijk veel meer op dan een dooie. Dus dat is ook fijn. En het ruikt zo lekker! En Hank is de liefste man van de hele wereld.
Op de mijne na natuurlijk!
Maar dat is goed, dat de natuur het al geregeld heeft dat je jullie op hun feëerieke overblijfselen mag vleien.